Planowanie przestrzenne - o potrzebie i kierunkach zmian

Data: 2010-02-06

Dodał: krzys.kfk@

Tytuł: Proceduralne planowanie

Tekst przeczytałem z prawdziwym zainteresowaniem, widać w nim spore doświadczenie nabyte w bojach i sporach dotyczących ładu przestrzennego, planowania.
Mam jednak jedną uwagę: czy nie za bardzo autorze zwracasz uwagę na PROCEDURY, czy nie pokładasz w nich zbyt dużych nadziei i czyż nie za bardzo winisz ich za złe efekty?
procedury to tylko procedury, chociaż w systemie demokracji proceduralnej są gwarantem, wykładnią, wyrocznią. są tym czymś co usuwa w cień odpowiedzialność ludzi. w procedurach zresztą nie mamy ludzi - są tylko STRONY i ORGANY.
Jak można w tej sytuacji mówić o partycypacji społecznej, o władztwie planistycznym? praktycznie ani strona, ani organ nie są i nie mogą być przy założeniu demokracji proceduralnej podmiotami planowania.
Moim zdaniem należy odrodzić planowanie, odrodzić podmiot planowania (czyje jest planowanie?, czyja jest przestrzeń?); jeśli odpowiemy na te pytania to będziemy już "w domu" - nowy paradygmat planowania przestrzennego będzie gotowy, ale idę o zakład, że nie będzie to żaden NOWY PARADYGMAT - to będzie odkurzona stara banalna prawda którą wiemy od dawna. od bardzo dawna: przestrzeń jest nasza, czasem nasza wspólna, czasem po prostu nasza, bardzo rzadko "moja".

Odpowiedz